1h22 avec Typh Barrow

Writer • Boris Rodesch - Photography • Michel Verpoorten

Typh Barrow sort son troisième album studio : dreama. La chanteuse bruxelloise, devenue maman, fait son retour sur scène près de trois ans après son dernier concert. Enthousiaste et impatiente à l’idée de pouvoir enfin débuter cette nouvelle tournée, nous l’accompagnons en repérage à la Maison des Métallos, où elle fêtera également sa toute première date, à Paris.

Boris Rodesch a pris l’Eurostar avec Typh Barrow.

Si tu devais définir ton enfance ?

J’ai grandi dans une famille unie, avec un grand frère et une petite sœur. Nos parents se sont toujours coupés en quatre pour que nous ne manquions de rien. Je suis d’autant plus admirative depuis que je suis devenue maman. J’étais une enfant plutôt docile et j’ai très vite évolué dans le milieu de la pub et du mannequinat, puisqu’on me prenait déjà en photo à la maternité, où ma maman avait été repérée par une agence.

Les shootings, ça te plaisait plus jeune?

J’en garde un souvenir assez ambivalent. D’une part, ça m‘amusait, parce que je savais que c’était un peu spécial. Mais c’était parfois aussi moins drôle, les séances de photos pouvant durer toute la journée. Puisque j’étais une enfant disciplinée qui ne voulait surtout pas décevoir ses parents, je ne leur disais rien. Je me sentais valorisée et ça me permettait de trouver une sorte de validation dans leur regard.

Un mot sur tes origines polonaises ?

Mon papa a grandi en Pologne dans une famille d’artistes. Entre son accent et notre nom, Baworowski, on ne pouvait pas mentir (rires). Mes origines sont une partie inhérente de mon histoire et de ma personnalité. Il n’a pas voulu nous apprendre le polonais, mais malgré cela, quand il y a quelques années, j’ai chanté là-bas, je ne me suis pas du tout sentie étrangère.

La musique était-elle présente dans cet univers familial ?

Mes parents ne chantent pas, mais ce sont de vrais mélomanes. Ils écoutaient de la musique anglo-saxonne. De la soul, du blues, du jazz. Avec mon frère, j’écoutais également du hip-hop et tout ce qui passait à la radio.

À cinq ans, tu débutes le piano… Était-ce ton choix ou celui de tes parents ?

Disons qu’ils nous ont posé la question de savoir de quel instrument nous voulions jouer.

Et très vite, tu choisis de t’accompagner en chantant, puisqu’à douze ans, tu écris déjà tes premières chansons…

Le piano et le chant sont devenus mes moyens d’expression, mon exutoire, sachant que je n’osais pas trop m’exprimer. Et en écoutant les chanteuses de l’époque, Mariah Carey, Whitney Houston ou Céline Dion, j’ai vite compris que je n’avais pas une voix cristalline comme elles. Reprendre des chansons d’hommes n’étant pas génial, alors je me suis mise à écrire mes propres textes. D’abord des petites choses en français, avant ma première chanson d’amour dans une sorte de yaourt en anglais : I need you.

Quelques années plus tard, en 2014, tu sors un double EP. Le premier, Time, sur lequel figurent tes compositions, et le second, Visions, où l’on retrouve plusieurs reprises, déjà partagées sur ta chaîne Youtube. Mais que s’est-il passé depuis la fin de tes humanités ?

J’ai obtenu un Master en droit de la propriété intellectuelle et j’ai également suivi, pendant deux ans, les cours en chant jazz au Conservatoire de Bruxelles. D’abord pour me rassurer, mais aussi parce que ça me permettait de continuer ma musique sur le côté sans devoir me soucier de mon statut. Mon emploi du temps était intense, puisqu’en parallèle, je venais de signer un premier contrat chez Universal pour un projet qui n’a finalement pas abouti. J’avais beau avoir cette conviction par rapport au métier de chanteuse, ça me rassurait d’étudier et j’aimais aussi la vie estudiantine, tout comme le Conservatoire, où j’ai rencontré des gens de tous âges et de tous horizons.

À quel âge te dis-tu pour la première fois qu’un jour, tu deviendras chanteuse ?

C’est étrange, c’est un peu comme si je l’avais toujours su. Même si ce n’était pas du tout évident pour mon entourage, notamment en raison de ma voix cassée. J’étais dans le groupe des garçons au solfège, on me confondait avec un « monsieur » au téléphone… Et quand je chantais dans ma chambre, mon père pensait que j’égorgeais un chat. C’était presque devenu un complexe. La suite ressemble davantage à un parcours du combattant. Quand je repense à mes débuts, je me souviens d’une période plutôt complexe et chaotique. Mais au final, j’ai toujours gardé cette conviction.

Quelles étaient tes premières sources d’inspirations ?

Stevie Wonder. J’étais gamine quand j’ai mis pour la première fois le vinyle de son album Hotter than July sur le tourne-disque de mon père. Master Blaster (Jammin’) a résonné et c’était le coup de foudre. Je me suis dit : « Cette chanson…c’est exactement ça que je veux faire ! » Il y avait aussi Eric Clapton, B. B. King, les Eagles, un peu de jazz avec Keith Jarrett et de la musique classique avec Sergeï Rachmaninov. Plus tard, il y a eu Amy Winehousse, où je me suis dit pour la première fois : « Enfin une chanteuse avec un grain de voix auquel j’arrive à m’identifier ! » J’ai aussi énormément écouté les albums D’eux de Céline Dion et Songs in A minor d’Alicia Keys.

Autrice, compositrice et interprète, que préfères-tu dans les différentes étapes de ton processus de création ?

C’est la scène que je préfère plus que tout. C’est la raison pour laquelle je fais ce métier et c’est surtout là que je me sens la plus vivante. En même temps, c’est bizarre parce que j’ai l’impression de jouer ma vie lors de chaque représentation. L’écriture, la composition, ces moments où tu cherches l’inspiration peuvent, quant à eux, être parfois pénibles et douloureux, c’est terrible. Et puis, lorsque l’inspiration vient, que tu es dans le flow et que ça coule, c’est merveilleux, mais ça ne se passe pas toujours comme ça.

As-tu une certaine routine de travail ?

Pour mes deux premiers albums, je m’enfermais chez moi. Il fallait que je sois dans ma bulle. Ensuite, je présentais les morceaux aux musiciens, nous les arrangions ensemble, avant de les jouer sur scène. Et lorsqu’ils avaient passé le crash test face au public, nous les enregistrions en studio. Pour ce troisième album, j’ai inversé le processus. Je suis sortie de cette bulle pour composer avec d’autres artistes. L’album a donc été réalisé loin de la scène, avant d’être remixé, à Londres. Je vais le confronter pour la première au public en tournée.

Quelle relation entretiens-tu avec ton piano ?

C’est un peu mon meilleur ami et aussi une sorte de bouclier, puisque c’est comme si je me cachais derrière lui… Seule sur scène avec mon micro — ce qui arrivera davantage dans cette tournée —, je me sens plus dénudée. Au final, le piano m’a aussi et surtout permis d’être vite autonome, en allant chanter dans des piano-bars.

Explique-nous tes débuts dans les piano-bars ?

J’ai eu mon premier job d’étudiant à 14 ans. Je bossais comme serveuse dans un bar à la côte belge. En fin de service, j’ai demandé au pianiste si je pouvais jouer un morceau. Il a accepté, j’ai chanté et le patron m’a demandé si j’étais capable de tenir trois heures. J’ai foncé au culot, sachant que je n’avais aucun répertoire et il m’a engagé trois soirs semaine. C’était une super école.

Y a-t-il un autre instrument que tu aimerais pouvoir maîtriser ?

La batterie, d’office, mais également le saxophone et la basse. J’avais commencé le saxophone, mais c’est un instrument qui contracte fort les muscles de la gorge. Ce n’est pas idéal pour le kyste que j’ai sur les cordes vocales.

Un kyste qui te réclame une attention toute particulière… Comment as-tu appris à apprivoiser ta voix et son timbre unique ?

Je l’apprivoise encore. Ce kyste est une blessure que je garderai toute ma vie sur mes cordes vocales. Comme nous avons estimé que l’opération n’était pas la solution, car les chances de réussite n’étaient pas de 100 %, je dois rester très vigilante.

Quels étaient les premiers symptômes ?

C’était à l’époque où j’ai sorti ce double EP. Ma voix m’a lâchée en plein concert. J’ai été contrainte de me taire pendant plus d’un mois. Ça reste l’une des périodes les plus paisibles et instructives de ma vie. J’étais dans l’introspection la plus totale. Finalement, les médecins ont diagnostiqué la présence de ce kyste. J’ai alors appris à rééduquer ma voix et à comprendre comment elle fonctionnait. Mais j’ai surtout réalisé que la seule façon de pouvoir continuer ce métier serait d’avoir une hygiène de vie irréprochable et particulièrement stricte pendant les tournées. Avoir un bon sommeil, pratiquer du sport, soigner ma santé mentale, tout ça influe sur les cordes vocales. Il y a beaucoup de similitudes avec les sportifs de haut niveau. C’est aussi pour cette raison que je suis désormais un programme d’entraînement avec Jacques Borlée. L’idée étant d’être parfaitement préparée physiquement pour la tournée.

Nous rejoignons La Maison des Métallos où tu te produiras le 27 avril. Paris, c’est un passage obligé ?

En raison des histoires de quotas pour pouvoir passer sur les ondes françaises, chanter en anglais ne m’a pas facilité les choses, puisque je suis en concurrence directe avec Taylor Swift, Ed Sheeran, Adele et toutes les stars internationales… Mais avec cet album, j’ai été invitée sur quelques émissions de radios françaises et je suis ravie de cette première date, qui je l’espère en appellera d’autres… Dans ma carrière, les choses se sont toujours mises en place petit à petit, de façons très saines et progressives. Ça me permet d’accueillir ce premier concert à Paris avec reconnaissance et plaisir. Je vais le savourer, aussi parce que je suis consciente du chemin parcouru pour y arriver. Pour répondre à la question, je n’estime pas que Paris soit un passage obligé. J’ai déjà l’immense chance de vivre de ma passion, grâce à un public fidèle. Bien sûr, c’est important de se projeter et d’être ambitieuse, mais je n’oublie pas d’où je viens et surtout pas la chance que j’ai d’être déjà là où je suis. Il suffit de se balader dans les métros parisiens pour voir le nombre de gens si talentueux, qui passent leur vie à essayer de joindre les deux bouts.

On évoque le fait que tu chantes en anglais, mais comment ne pas se souvenir de ton duo sur scène avec Maurane. Vous aviez repris La Chanson des vieux amants de Jacques Brel, la veille de sa mort…

J’ai eu la chance de pouvoir chanter avec cette très grande dame à la fête de l’Iris, en 2018. Ce moment restera gravé à jamais. Je me souviens de ce qu’elle m’avait dit : « Toi ma fille, je vais t’écrire des chansons en français. »

Et depuis, tu n’as plus jamais interprété de chansons françaises ?

Je suis restée calée sur ce moment exceptionnel. Je n’ai rien compris à ce qui s’est passé… Un jour, je vis l’un des plus beaux moments artistiques de ma vie, et le lendemain, elle nous quitte. Au final, mon petit doigt me dira toute ma vie que je dois chanter en français… Et je le ferai certainement un jour, mais ce sera pour des raisons artistiques et pas stratégiques ou commerciales.

Ce dont tu es la plus fière sur l’ensemble de ta carrière ?

Ce projet à une saveur très particulière. Excepté mes musiciens, j’ai changé toute mon équipe, j’ai créé mon propre label et je me suis impliqué de A à Z dans tous les pans de l’album. J’ai même réalisé mon premier clip. Je ne m’étais jamais autant investie dans le processus de création.

Si tu devais nous présenter cet album ?

dreama porte bien son nom. Nous sommes à la confluence des deux émotions qui m’ont occupée durant ces 2-3 dernières années. Dream, parce que la naissance de mon fils est un rêve qui se réalise. Et Drame, c’est le chamboulement qu’il y a autour de cet événement magique. Il s’en dégage une telle intensité émotionnelle… Alors bien sûr, il y a tout le côté merveilleux autour de la maternité. Mais pour beaucoup de femmes, c’est aussi un chamboulement physique, psychique, émotionnel et parfois même identitaire. J’ai toujours été très sensible, mais je suis devenue ultra sensible. Je remets tout en question, toutes mes valeurs, celles que j’ai reçues et surtout celles que je veux transmettre. Ça t’oblige à être cohérente et réfléchie. Pour revenir à cet album, je l’ai vraiment imaginé comme une expérience immersive. J’espère que l’auditeur l’écoutera de bout en bout. Je l’ai pensé de façon très cinématographique, avec de grandes envolées épiques et des parties lyriques. Je ne me suis mis aucune limite.

Ce que tu aimes le moins dans ce métier ?

Le fait de ne jamais savoir à qui tu peux te fier. Les fausses promesses, trouver les personnes à qui faire confiance… C’est sans doute le plus compliqué dans ce métier et c’est aussi pourquoi j’ai appris à ne jamais me réjouir trop vite.

Peux-tu revenir sur ces deux premiers concerts à guichets fermés à Forest National, lors de la tournée précédente ?

C’était un rêve ! Je suis passée devant cette salle un nombre incalculable de fois quand j’étais gamine. C’était vraiment vertigineux, même si, in fine, l’intensité peut être la même sur de plus petites scènes.

Pour conclure, rêverais-tu, justement de te produire sur une scène en particulier ?

Je dirais à l’Olympia, pour toute la symbolique.

Typh Barrow brengt haar derde studioalbum uit: dreama. De Brusselse zangeres, die inmiddels moeder is geworden, keert bijna drie jaar na haar laatste concert terug op het podium. Ze is enthousiast en kan niet wachten om eindelijk aan deze nieuwe tournee te beginnen. We reizen met haar mee als ze op locatiebezoek gaat naar het Maison des Métallos, waar ze ook haar allereerste optreden in Parijs zal geven.

Boris Rodesch nam samen met Typh Barrow de Eurostar.

Hoe zou je je jeugd omschrijven?

Ik ben opgegroeid in een hecht gezin, met een oudere broer en een jonger zusje. Onze ouders hebben altijd alles in het werk gesteld om ervoor te zorgen dat het ons aan niets ontbrak. Sinds ik moeder ben geworden, heb ik nog meer bewondering voor ze. Ik was een vrij volgzaam kind en kwam al snel terecht in de reclame- en modellenwereld, aangezien er al foto’s van mij werden gemaakt op de kraamafdeling, waar mijn moeder door een modellenbureau was ontdekt.

Vond je fotoshoots leuk toen je jonger was?

Ik heb er nogal gemengde gevoelens over. Aan de ene kant vond ik het grappig, omdat ik wist dat het een beetje bijzonder was. Maar soms was het ook minder leuk, omdat de fotoshoots wel eens de hele dag konden duren. Omdat ik een braaf kind was dat haar ouders vooral niet teleur wilde stellen, zei ik hier niets over. Ik voelde me gewaardeerd en vond daardoor een soort erkenning in hun blik.

Kun je iets vertellen over je Poolse afkomst?

Mijn vader is opgegroeid in Polen, in een kunstenaarsfamilie. Met zijn accent en onze achternaam, Baworowski, valt dit niet te ontkennen (lacht). Mijn afkomst is een onlosmakelijk onderdeel van mijn geschiedenis en mijn persoonlijkheid. Hij wilde ons geen Pools leren, maar toen ik daar een paar jaar geleden zong, voelde ik me helemaal geen buitenlandse.

Was muziek een onderdeel van jullie gezinsleven?

Mijn ouders zingen niet, maar ze zijn echte muziekliefhebbers. Ze luisterden naar Engelstalige muziek. Naar soul, blues, jazz. Samen met mijn broer luisterde ik ook naar hiphop en alles wat er op de radio te horen was.

Op je vijfde begon je met pianoles… Was dat jouw keuze of die van je ouders?

Laten we zeggen dat ze ons vroegen welk instrument we wilden bespelen.

En al snel besluit je jezelf te begeleiden met zang, want op je twaalfde schrijf je al je eerste liedjes…

De piano en zang werden mijn middelen om me uit te drukken, mijn uitlaatklep, aangezien ik me niet echt durfde te uiten. En toen ik luisterde naar de zangeressen van die tijd, zoals Mariah Carey, Whitney Houston en Céline Dion, besefte ik al snel dat ik niet zo’n kristalheldere stem had als zij. Omdat het niet geweldig is om liedjes van mannen te coveren, ben ik maar mijn eigen teksten gaan schrijven. Eerst wat kleine dingen in het Frans, en dan mijn eerste liefdesliedje in een soort Engelse brei: I need you.

Een paar jaar later, in 2014, breng je een dubbele EP uit. De eerste, Time, bevat jouw eigen nummers, en de tweede, Visions, bevat verschillende covers die je al op je YouTube-kanaal had geplaatst. Maar wat is er allemaal gebeurd sinds je het middelbaar onderwijs hebt afgerond?

Ik heb een master in intellectueel eigendomsrecht behaald en heb daarnaast twee jaar lang jazz-zanglessen gevolgd aan het Conservatorium van Brussel. In de eerste plaats om mezelf gerust te stellen, maar ook omdat ik zo naast mijn studie met muziek door kon gaan zonder me zorgen te hoeven maken over mijn status. Ik had een drukke agenda, want ik had net een eerste contract getekend bij Universal voor een project dat uiteindelijk niet doorging. Hoewel ik er vast van overtuigd was dat ik zangeres wilde worden, gaf het me toch een geruststellend gevoel om te studeren, en ik genoot ook van het studentenleven, net als van het conservatorium, waar ik mensen van alle leeftijden en achtergronden heb ontmoet.

Op welke leeftijd zei je voor het eerst tegen jezelf dat je ooit zangeres zou worden?

Het is vreemd, maar het is een beetje alsof ik het altijd al heb geweten. Ook al was dat voor mijn omgeving helemaal niet duidelijk, vooral vanwege mijn schorre stem. Ik zat bij de jongens in de muziekles, aan de telefoon dachten ze dat ik een ‘meneer’ was… En als ik in mijn kamer zong, dacht mijn vader dat ik een kat aan het wurgen was. Het was bijna een complex geworden. Wat volgt lijkt meer op een hindernisbaan. Als ik terugdenk aan mijn beginperiode, herinner ik me een nogal ingewikkelde en chaotische tijd. Maar uiteindelijk ben ik altijd bij die overtuiging gebleven.

Wie waren je eerste inspiratiebronnen?

Stevie Wonder. Ik was nog een klein meisje toen ik voor het eerst de vinylplaat van zijn album Hotter than July op de platenspeler van mijn vader legde. Toen hoorde ik Master Blaster’ (Jammin’) en het was liefde op het eerste gezicht. Ik zei tegen mezelf: “Dit liedje… dat is precies wat ik wil doen!” Ik luisterde ook naar Eric Clapton, B.B. King, de Eagles, wat jazz met Keith Jarrett en klassieke muziek met Sergej Rachmaninov. Later kwam Amy Winehouse, en toen dacht ik voor het eerst: “Eindelijk een zangeres met een stemgeluid waarmee ik me kan identificeren!” Ik heb ook heel veel geluisterd naar de albums D’eux van Céline Dion en Songs in A minor van Alicia Keys.

Auteur, componist en zangeres, wat vind je het leukst aan de verschillende fasen van je creatieve proces?

Het optreden vind ik het allerleukste. Dat is de reden waarom ik dit werk doe, en op die momenten voel ik me het meest levendig. Tegelijkertijd is het vreemd, want ik heb het gevoel dat ik bij elk optreden mijn leven op het spel zet. Schrijven, componeren, die momenten waarop je op zoek bent naar inspiratie, kunnen soms zwaar en pijnlijk zijn; dat is vreselijk. En als de inspiratie dan komt, je helemaal in de flow zit en het allemaal vanzelf gaat, is dat geweldig, maar zo gaat het niet altijd.

Heb je een bepaalde werkroutine?

Voor mijn eerste twee albums sloot ik mezelf thuis op. Ik moest even helemaal in mijn eigen bubbel zijn. Vervolgens liet ik de nummers aan de muzikanten horen, waarna we ze samen bewerkten voordat we ze op het podium speelden. En zodra ze de test voor het publiek hadden doorstaan, namen we ze op in de studio. Voor dit derde album heb ik het proces omgedraaid. Ik ben uit mijn bubbel gestapt om samen te werken met andere artiesten. Het album is dus ver van de podiumwereld opgenomen en daarna in Londen geremixt. Ik ga het voor het eerst aan het publiek laten horen tijdens de tournee.

Welke relatie heb je met je piano?

Hij is een beetje mijn beste vriend en ook een soort schild, want het voelt een beetje alsof ik me achter hem verschuil… Als ik alleen op het podium sta met mijn microfoon (wat tijdens deze tournee vaker zal gebeuren) voel ik me naakt. Uiteindelijk heeft de piano me vooral ook in staat gesteld om snel op eigen benen te staan, door in pianobars te gaan zingen.

Vertel eens hoe je in de pianobars bent begonnen?

Ik had mijn eerste bijbaantje toen ik 14 was. Ik werkte als serveerster in een bar aan de Belgische kust. Aan het einde van de dienst vroeg ik de pianist of ik een nummer mocht spelen. Hij stemde toe, ik zong en de baas vroeg me of ik dat drie uur vol kon houden. Ik heb het er gewoon op gewaagd, ook al had ik geen repertoire, en hij heeft me voor drie avonden per week aangenomen. Het was een geweldige leerschool.

Is er nog een ander instrument dat je graag zou willen leren bespelen?

De drums, uiteraard, maar ook de saxofoon en de bas. Ik was begonnen met saxofoon spelen, maar dat is een instrument waarbij de keelspieren erg worden aangespannen. Dat is niet ideaal voor de cyste die ik op mijn stembanden heb.

Een cyste die extra aandacht vraagt… Hoe heb je geleerd om je stem en haar unieke klank te beheersen?

Ik ben er nog steeds mee bezig. Deze cyste is een letsel aan mijn stembanden dat ik mijn hele leven zal houden. Aangezien we van mening zijn dat een operatie niet de oplossing is, omdat de kans op succes niet 100% is, moet ik heel alert blijven.

Wat waren de eerste symptomen?

Dat was in de tijd dat ik die dubbele EP uitbracht. Mijn stem liet me midden in het concert in de steek. Ik heb meer dan een maand lang moeten zwijgen. Het blijft een van de meest vredige en leerzame periodes uit mijn leven. Ik was volledig in zelfreflectie verdiept. Uiteindelijk hebben de artsen vastgesteld dat ik een cyste had. Toen heb ik geleerd mijn stem weer te trainen en te begrijpen hoe die in elkaar zit. Maar ik realiseerde me vooral dat ik, om dit beroep te kunnen blijven uitoefenen, een onberispelijke en bijzonder strikte levensstijl zou moeten hanteren tijdens de tournees. Goed slapen, sporten, voor mijn geestelijke gezondheid zorgen ... dit is allemaal van invloed op mijn stembanden. Er zijn veel overeenkomsten met topsporters. Dat is ook de reden waarom ik nu een trainingsprogramma volg bij Jacques Borlée. Het idee hierachter is om fysiek helemaal klaar te zijn voor de tournee.

We zijn bij La Maison des Métallos, waar je op 27 april optreedt. Is Parijs een must?

Vanwege de quota-regels om op de Franse radio te mogen komen, heeft het zingen in het Engels het me niet gemakkelijker gemaakt, aangezien ik rechtstreeks concurreer met Taylor Swift, Ed Sheeran, Adele en alle internationale sterren… Maar dankzij dit album ben ik uitgenodigd voor een paar Franse radioprogramma’s en ik ben heel blij met dit eerste optreden, dat hopelijk tot meer zal leiden. In mijn carrière zijn de dingen altijd beetje bij beetje op hun plaats gevallen, op een heel gezonde en geleidelijke manier. Daardoor kan ik dit eerste concert in Parijs met dankbaarheid en plezier verwelkomen. Ik ga er met volle teugen van genieten, ook omdat ik me realiseer welke weg ik heb afgelegd om hier te komen. Maar om je vraag te beantwoorden: ik vind niet dat Parijs een must is. Ik heb al het enorme geluk dat ik van mijn passie kan leven, dankzij een trouw publiek. Natuurlijk is het belangrijk om vooruit te kijken en ambitieus te zijn, maar ik vergeet niet waar ik vandaan kom en al helemaal niet hoeveel geluk ik heb dat ik al zo ver ben gekomen. Je hoeft alleen maar door de Parijse metro te lopen om te zien hoeveel getalenteerde mensen er zijn die hun hele leven worstelen om rond te komen.

Je zegt wel dat je in het Engels zingt, maar wie kan je optreden met Maurane nou vergeten? Jullie hebben La Chanson des vieux amants van Jacques Brel gecoverd, de dag voor ze stierf…

Ik had het geluk om samen met deze geweldige dame te mogen zingen op het Irisfeest in 2018. Dat moment zal me altijd bijblijven. Ik herinner me wat ze tegen me zei: “Jij, mijn kind, ik ga liedjes voor je schrijven in het Frans.”

En heb je sindsdien nooit meer Franse liedjes gezongen?

Ik ben in dat bijzondere moment blijven hangen. Ik snapte er helemaal niets van… De ene dag beleefde ik een van de mooiste artistieke momenten van mijn leven, en de volgende dag was ze er niet meer. Uiteindelijk zullen de kaboutertjes me mijn hele leven lang blijven zeggen dat ik in het Frans moet zingen… En dat zal ik op een dag zeker doen, maar dan om artistieke redenen en niet om strategische of commerciële redenen.

Waar ben je het meest trots op als je terugkijkt op je hele carrière?

Dit project heeft iets heel bijzonders. Op mijn muzikanten na heb ik mijn hele team vervangen, heb ik mijn eigen platenlabel opgericht en heb ik me van A tot Z met alle aspecten van het album beziggehouden. Ik heb zelfs mijn eerste videoclip gemaakt. Ik heb me nog nooit zo volledig ingezet voor het creatieve proces.

Hoe zou je dit album aan ons voorstellen?

dreama doet zijn naam eer aan. We bevinden ons op het kruispunt van de twee emoties die me de afgelopen twee à drie jaar hebben beziggehouden. Dream, want de geboorte van mijn zoon is een droom die uitgekomen is. En Drama staat voor de opschudding die deze magische gebeurtenis teweeg heeft gebracht. Er gaat zo’n emotionele intensiteit van uit… Natuurlijk is er al dat prachtige rond het moederschap. Maar voor veel vrouwen betekent het ook een ingrijpende verandering op fysiek, psychisch en emotioneel vlak, en soms zelfs op het gebied van hun identiteit. Ik ben altijd al erg gevoelig geweest, maar ik ben nu supergevoelig geworden. Ik stel alles ter discussie: al mijn waarden, de waarden die ik heb meegekregen en vooral de waarden die ik wil doorgeven. Het dwingt je om consequent en goed doordacht te zijn. Om even terug te komen op dit album: ik heb het echt bedoeld als een meeslepende ervaring. Ik hoop dat de luisteraar het van begin tot eind zal beluisteren. Ik heb het op een heel filmische manier bedacht, met grootse, epische momenten en lyrische passages. Ik heb mezelf geen grenzen opgelegd.

Wat vind je het minst leuk aan dit beroep?

Het feit dat je nooit weet op wie je kunt vertrouwen. Valse beloften, mensen vinden die je kunt vertrouwen… Dat is ongetwijfeld het moeilijkste aan dit vak, en dat is ook de reden waarom ik heb geleerd om nooit te snel te juichen.

Vertel eens iets over die eerste twee uitverkochte concerten in de Vorst Nationaal tijdens de vorige tournee?

Dat was een droom! Toen ik klein was, ben ik ontelbare keren langs deze zaal gelopen. Het was echt duizelingwekkend, ook al kan de intensiteit uiteindelijk op kleinere podia net zo groot zijn.

Tot slot, droom je nog van een bepaalde concertzaal om op te treden?

Ik zou zeggen de Olympia, vanwege de symbolische betekenis.