1h22 avec Ryad Merhy
Writer • Boris Rodesch
Photography • Michel Verpoorten
Ryad Merhy est entré dans l’histoire du sport belge en devenant, le 30 mai dernier, le premier boxeur professionnel sacré champion du monde WBC dans la catégorie Bridgerweight. Pionnier et locomotive pour sa discipline en Belgique, il retourne à Paris où il a réalisé, en 2023, l’un de ses plus beaux combats en s’imposant face à Tony Yoka, champion olympique français des super-lourds aux JO de Rio.
Boris Rodesch a pris l’Eurostar avec Ryad Merhy.
Comment s’est passée l’ascension du Mont-Blanc que tu avais prévue quelques jours seulement après avoir décroché ce fameux titre de champion du monde ?
Ça aurait dû être la cerise sur le gâteau. Malheureusement, dans le dernier kilomètre avant d’arriver au sommet, les guides ont préféré que l’on abandonne en raison du mauvais temps. Ils ont prétexté que l’on n’avait pas le niveau, mais ce n’était pas vrai. Ils n’étaient juste pas motivés, c’est ce qu’on appelle une arnaque déguisée.
Dommage, l’idée semblait courageuse mais cohérente pour évacuer la pression après ce fameux combat en 12 rounds contre le Sud-Africain Kevin Lerena.
Je ne m’étais jamais fixé ce genre d’objectif. Avec du recul, je ne m’engagerai plus dans ce type de défis trois jours après un combat. J’ai très vite senti la fatigue.
Né à Abidjan en 1992, tu es d’origine libanaise par ton père et ivoirienne par ta mère. À trois ans, tu es venu t’installer en Belgique avec ta maman, tandis que ton papa, que tu n’as plus jamais revu depuis, est resté vivre en Côte d’Ivoire. Comment définirais-tu ton enfance ?
Mes souvenirs sont un peu flous. Je n’ai pas reçu beaucoup d’amour, mais ma maman m’a transmis une certaine rigueur et discipline. Elle m’a élevé seule et elle jouait davantage le rôle autoritaire du père. C’est aussi pour cette raison que je suis si dur avec moi-même et avec mes proches.
En revanche, tes souvenirs de boxe à Paris sont, quant à eux, beaucoup plus précis ?
En effet, j’ai déjà combattu deux fois dans la Ville lumière. Une première fois au début de ma carrière lors d’un combat remporté en six rounds et une deuxième fois face à Tony Yoka, dans le stade Philippe Chatrier, à Roland Garros. Je m’étais imposé face au champion olympique français au bout de 10 rounds sur décision unanime des juges. Paris me porte chance.
Elle occupe quelle place dans ton palmarès, cette victoire de prestige contre Tony Yoka ?
Il fait clairement partie des meilleurs adversaires que j’ai affrontés dans ma carrière. C’est une personnalité à part. Même les Français ne sont pas unanimes… Notre combat avait aussi une dimension particulière en raison de la fameuse rivalité franco-belge. Au final, même si c’était un combat sans enjeu, c’était une victoire importante face à un grand nom de la boxe. Aussi parce qu’il s’agissait d’une première chez les poids lourds. C’était donc une jolie façon de placer mon nom dans cette catégorie.
Comment as-tu commencé à boxer ?
Je devais avoir 13-14 ans. À l’époque, je jouais déjà au football, mais je ne m’étais jamais inscrit dans un club. Ma maman tenait à ce que je canalise mon énergie parce que j’étais un enfant très agité. J’ai d’abord tenté le judo, mais ce n’était pas assez intense. Je me suis ensuite dirigé vers la boxe. J’ai poussé la porte de la salle et j’ai tout de suite su que ce sport était fait pour moi. J’ai enfilé une paire de gants et ça a été le coup de foudre immédiat.
Qu’est-ce qui t’a séduit ?
Au terme de mon premier entrainement, j’étais complètement crevé. Je n’avais jamais ressenti un tel épuisement après une session de sport. C’est exactement ce dont j’avais besoin pour me calmer.
Brièvement, quel a été ton parcours scolaire ?
J’ai été à l’internat dès ma troisième primaire, à Bruxelles, à Ottignies, puis à Nivelles et à Wavre, où j’ai finalement arrêté mes humanités en cinquième année. C’est quelque chose dont je ne me vante pas devant mes enfants… Je me suis ensuite posé beaucoup de questions et puis j’ai eu l’opportunité de partir vivre six mois à Saint-Barthélemy, où vivaient les parents de mon ex-petite amie. J’ai enchainé les boulots dans l’horeca et dans la sécurité et je jouais dans une équipe de football locale. Mais au bout de six mois, la boxe me manquait trop. Tout proche de Miami, je me suis renseigné sur le net pour essayer d’y trouver un stage. J’ai trouvé un club — le fameux 5th Street Gym où Mohamed Ali s’entrainait — qui proposait des chouettes formules de trois semaines intensives. J’y suis allé seul avant de rentrer en Belgique. C’est à Miami que j’ai vraiment découvert le monde et le rythme de la boxe professionnelle. Je m’entrainais deux fois par jour, ça m’a fait un bien fou. En rentrant, j’avais perdu 5 kg et je m’étais redessiné le corps. Dans la foulée, mon ami Aurélien, un restaurateur français qui vivait à Miami, m’a contacté pour me dire que les coaches du 5th Street Gym trouvaient que j’avais un petit truc en plus. J’ai alors directement trouvé un job dans un magasin de vêtements à Bruxelles pour pouvoir repartir trois mois et m’entrainer de façon plus intensive. Pour la première fois, je n’étais concentré que sur la boxe. Plus tard, j’y suis encore retourné trois mois. Ces séjours aux États-Unis auront vraiment été décisifs dans le lancement de ma carrière.
En revanche, en devenant professionnel très jeune, tu te prives du rêve olympique, qui ne concerne que les boxeurs amateurs…
C’est vrai que le chemin le plus classique en boxe suppose d’enchainer des combats amateurs pour pouvoir se faire un nom en participant aux Jeux olympiques, attirer les sponsors et passer pro. Mais il n’y a jamais vraiment eu de structure mise en place par la fédération belge pour accompagner les boxeurs aux JO. Ma façon de boxer correspondait bien à la boxe pro et je m’y suis donc facilement adapté.
Quel style de boxeur es-tu ?
Je suis un boxeur plutôt réfléchi, explosif et contreur. Je maîtrise l’art de l’esquive. À la façon d’un joueur d’échecs, je joue certains coups dans l’optique de pouvoir imposer mon rythme au combat. Loin d’être un « bûcheron », je propose un style établi que le public apprécie. Je pourrais parfois boxer de façon plus instinctive, sachant que le fait de réfléchir trop freine ma spontanéité. Je devrais aussi être plus agressif, car même si j’ai évolué, tous mes coaches ont toujours dit que j’étais trop gentil sur le ring.
Pourrais-tu nous éclairer sur la dimension si tactique de ton sport ?
La tactique est omniprésente. Tout doit être synchronisé au niveau des mouvements des jambes et des bras. L’idée étant de placer les coups au bon moment pour réaliser des enchainements précis. Comme aux échecs, pour faire la différence, il faut toujours avoir deux-trois coups d’avance. Que ce soit sur le plan offensif ou défensif, tout repose sur l’anticipation et la connaissance de son adversaire. C’est pour cette raison que je visionne à chaque fois des vidéos des combats de mes futurs adversaires.
Ton bilan professionnel affiche 36 victoires (dont 29 par KO) et 3 défaites. Peux-tu revenir sur ta première défaite ?
C’était en mars 2018, à Marseille, face au Français Arsen Goulamirian. L’enjeu était le titre de champion du monde WBA des poids lourds-légers. Cette défaite a été décisive dans mon parcours. Elle a mis fin à une série de 24 victoires consécutives chez les pros, mais elle m’a surtout appris à rebondir en devenant beaucoup plus résilient. Ce combat m’a fait grandir, puisqu’on apprend toujours plus de nos défaites. Ce soir-là, j’ai compris que je pouvais encaisser les coups, j’ai ensuite eu un vrai déclic et ma façon de boxer a changé.
Quels ont été les autres grands tournants de ta carrière ?
Il y a eu ma victoire en octobre 2019 pour le titre WBA par intérim, ensuite, en 2021, mon succès contre le Chinois Zhaoxin Zhang, au stade Roi Baudouin, qui m’a permis de conserver mon titre de champion du monde WBA des lourds-légers, et aussi ce combat face à Yoka. Au rayon des déceptions, je retiens ma défaite à Johannesburg contre le Sud-Africain Kevin Lerena, en 2023, où je suis tout simplement passé à côté, mais aussi mon combat en avril 2024 face à un grand espoir des poids lourds américains, Jared Anderson. À l’époque, j’ai raté l’occasion de faire une grosse impression aux États-Unis. Mon cerveau n’était pas présent au Texas ce soir-là. Cette défaite reste mon plus grand regret. Enfin, je peux encore ajouter mon titre WBC Silver dans la catégorie Bridgerweight (entre 90,719 et 101,605 kg), en juin 2025, qui m’a offert la chance de décrocher le titre suprême de champion du monde WBC des Bridgerweights, le 30 mai dernier, et de prendre du même coup ma revanche sur Lerena.
C’est ta plus belle victoire ?
Sans hésiter. En remportant ce titre mondial WBC, j’ai terminé le jeu ! La suite, c’est que du bonus.
C’est aussi une excellente nouvelle d’un point de vue financier, puisque ce nouveau statut de champion du monde va te permettre de monnayer tes prochains combats ?
Et ça fera toute la différence, sachant que la catégorie Bridgerweight est une petite catégorie qui ne génère pas énormément de sous. (NDLR : pour exemple, lors de sa victoire pour le titre mondial à Charleroi le 30 mai dernier, 70 % de la bourse était destinée au champion en titre, Kevin Lerena.)
Que dirais-tu justement à ceux qui pensent qu’avec la multiplication des catégories et des fédérations, l’importance de certaines ceintures est toute relative ?
Ils ont raison. Il y a trop de catégories, surtout chez les poids légers. En revanche, la catégorie Bridgerweight est intéressante pour les petits poids lourds comme moi, car sur le plan physique, les poids lourds ont tellement évolué depuis quelques années qu’il était nécessaire de créer cette sous-catégorie. (NDLR : prenez Mike Tyson, il ne pesait qu’une petite centaine de kilos pour 1 mètre 79… On est donc loin du mètre 98 et des 110 kg d’Anthony Joshua, ou encore des 2 mètres 6 et 120 kg de Tyson Fury.)
C’est donc une façon de protéger les « petits » poids lourds ?
Oui, il faut être conscient de ses capacités. Il y a certains poids lourds que je ne pourrais jamais faire bouger, tant la différence purement physique est importante. Éviter de les affronter, c’est la meilleure façon de protéger son intégrité physique. Ce serait dommage de finir sa carrière là-dessus. Il est important de trouver un juste milieu entre le challenge, l’opportunité financière et le danger éventuel de se mesurer à tel ou tel poids lourd. Mon choix d’affronter Yoka, un vrai poids lourd mais pas un cogneur, allait dans ce sens, car je savais que son style de boxe me correspondait et que je ne me mettrais pas trop en danger.
Quelle est ton attitude lors du face-à-face qui précède chaque combat ? Es-tu un adepte du « trash-talking » ?
Ça ne m’intéresse pas, je suis fidèle à moi-même et je ne surjoue jamais. J’ai des bouches à côté de moi pour gérer ça, puisque mon coach aime parler. Je reste très calme. Je me contente de fixer mon adversaire dans le blanc des yeux. Parfois, je peux même dire combien de temps durera le combat juste en regardant mon adversaire. Certains regards trahissent et montrent un manque de confiance. De mon côté, mon regard ne laisse rien passer.
À quel moment rentres-tu dans cette bulle de concentration, que l’on imagine cruciale avant un combat ?
Une heure avant, au moment de mettre mes bandages. Mais avant ça, au plus le combat se rapproche, au plus je m’en éloigne. J’aime passer du temps avec ma famille le jour J. Le 30 mai dernier, j’ai par exemple été à la fancy-fair de mes enfants en début d’après-midi, avant de faire une sieste pour finalement rejoindre la salle vers 19 heures. C’est aussi pour ça que je préfère combattre en Belgique, où j’ai mes habitudes. À l’étranger, c’est impossible de ne pas conscientiser que le combat approche, puisque je suis en permanence entouré de mon équipe.
As-tu encore un objectif précis à atteindre avant de raccrocher définitivement les gants ?
On m’a déjà fait miroiter plusieurs propositions alléchantes de combats, beaucoup de promesses qui n’ont jamais abouti. Depuis, je me suis mis des barrières et tant que rien n’est confirmé, il ne faut même pas m’en parler. Avec ma ceinture WBC, j’ai bouclé la boucle. Il me reste deux-trois ans à boxer pour le plaisir, en espérant que je puisse saisir quelques bonnes opportunités financières.
Tu déclarais justement dans une interview récente que ce n’est pas évident de s’en sortir financièrement pour les boxeurs en Belgique ?
Nous sommes presque tous obligés d’avoir des petits jobs sur le côté. Moi-même, je fais parfois encore du coaching… S’il y a une petite vingtaine de boxeurs dans le monde qui gagnent des sommes astronomiques, pour la majeure partie d’entre nous, ça reste très compliqué.
Si tu pouvais choisir un combattant pour un dernier combat ?
Affronter Jack Paul serait une super opportunité. Il a un bon niveau et il profite surtout d’une belle visibilité. (NDLR : Jake Paul est une star américaine d'Internet devenue boxeur professionnel.)
Quelle est l’importance des réseaux sociaux dans le monde de la boxe professionnelle ?
C’est devenu essentiel. Les jeunes boxeurs sont obligés de jouer ce jeu. Les promoteurs ne regardent plus si t’es un bon boxeur, mais plutôt le monde que tu peux réunir autour de ton combat. C’est ta fan-base qui te rend ou non attractif.
Que dois-tu à la boxe ?
En commençant à boxer, je n’avais rien… Aujourd’hui, j’ai ma chérie et trois enfants, c’est tout ce que je voulais, et c’est ce que la boxe m’a offert de plus beau.
Nous arrivons à Paris : pour conclure, quel est ton rapport à tes origines ivoiro-libanaises ?
Elles sont très importantes. Je ne suis jamais retourné en Côte d’Ivoire, mais j’ai très envie d’y aller un jour. D’une part pour rencontrer mon père, mais aussi, si l’occasion se présente, pour organiser un combat à Abidjan. Ce serait fantastique.
1u22 met Ryad Merhy
Ryad Merhy heeft zijn plaats in de Belgische sportgeschiedenis veroverd door op 30 mei als eerste professionele bokser WBC-wereldkampioen te worden in de gewichtsklasse bridgergewicht. Hij is pionier en aanjager van zijn sport in België en is vandaag weer onderweg naar Parijs, waar hij in 2023 een van zijn mooiste gevechten leverde. Toen versloeg hij namelijk Tony Yoka, de Franse Olympisch kampioen in de superzwaargewichtklasse van de Olympische Spelen van Rio.
Boris Rodesch nam samen met Ryad Merhy de Eurostar.
Hoe is de beklimming van de Mont Blanc verlopen die je slechts enkele dagen na het behalen van die beroemde wereldtitel had gepland?
Dat had de kers op de taart moeten zijn. Helaas vonden de gidsen het beter om de beklimming de laatste kilometer voor de top af te breken vanwege het slechte weer. Ze zeiden dat we niet goed genoeg waren, maar dat was niet waar. Ze waren gewoon niet gemotiveerd of beter gezegd, het was verkapte oplichterij.
Jammer, het leek een gewaagde maar logische zet om de druk van de ketel te halen na dat beroemde gevecht van twaalf ronden tegen de Zuid-Afrikaan Kevin Lerena.
Ik had mezelf nog nooit zo’n doel gesteld. Achteraf gezien zou ik me drie dagen na een gevecht niet meer aan dit soort uitdagingen wagen. Ik voelde al snel dat ik moe werd.
Je bent in 1992 in Abidjan geboren en via je vader van Libanese afkomst en via je moeder van Ivoriaanse afkomst. Toen je drie jaar oud was, ben je met je moeder in België gaan wonen. Je vader, die je sindsdien nooit meer hebt gezien, is in Ivoorkust blijven wonen. Hoe zou je je jeugd omschrijven?
Mijn herinneringen zijn wat vaag. Ik heb niet veel liefde gekregen, maar mijn moeder heeft me met een zekere mate van strengheid en discipline opgevoed. Ze heeft me in haar eentje opgevoed en nam daarbij vooral de strenge rol van de vader op zich. Dat is ook de reden waarom ik zo streng ben voor mezelf en voor mijn naaste omgeving.
Je herinneringen aan het boksen in Parijs zijn daarentegen veel concreter, of niet?
Ik heb inderdaad al twee keer in de Lichtstad gevochten. De eerste keer was aan het begin van mijn carrière, toen ik een gevecht in zes rondes won, en de tweede keer tegen Tony Yoka, in het Philippe Chatrier-stadion van Roland Garros. Ik won na tien ronden van de Franse Olympisch kampioen, bij unanieme beslissing van de juryleden. Parijs brengt me geluk.
Welke plaats neemt deze prestigieuze overwinning op Tony Yoka in op je palmares?
Tony behoort zonder twijfel tot de beste tegenstanders die ik in mijn carrière ben tegengekomen. Hij is een bijzonder persoon. Zelfs de meningen van de Fransen waren verdeeld … Ons gevecht had ook een beetje een extra lading vanwege de bekende rivaliteit tussen Frankrijk en België. Ondanks dat er niets op het spel stond, was het uiteindelijk toch een belangrijke overwinning tegen een grote naam uit de bokswereld. Ook omdat het een primeur was in de zwaargewichtklasse. Een leuke manier dus om naam te krijgen in deze categorie.
Wanneer ben je met boksen begonnen?
Ik was toen denk ik dertien of veertien jaar oud. Ik voetbalde destijds al maar was geen lid van een club. Mijn moeder vond het belangrijk dat ik mijn energie op een juiste manier zou kanaliseren, omdat ik een heel druk kind was. Ik heb eerst judo geprobeerd, maar dat was niet intensief genoeg. Vervolgens richtte ik me op het boksen. Ik opende de deur van de sportzaal en wist meteen dat deze sport iets voor mij was. Het moment dat ik een paar bokshandschoenen aantrok, was meteen liefde op het eerste gezicht.
Wat sprak je zo aan?
Na mijn eerste training was ik helemaal kapot. Ik had me na een trainingssessie nog nooit zo uitgeput gevoeld. En dat was precies wat ik nodig had om rustig te worden.
Kun je in het kort iets vertellen over je schoolcarrière?
Vanaf het derde leerjaar van de basisschool zat ik op een internaat, eerst in Brussel en daarna in Ottignies, in Nijvel en in Waver, waar ik uiteindelijk in het vijfde jaar van het middelbaar onderwijs ben gestopt. Daarna heb ik mezelf heel wat vragen gesteld en toen kreeg ik de kans om zes maanden in Saint-Barthélemy te gaan wonen, waar de ouders van mijn ex-vriendin woonden. Ik heb er de ene na de andere baan gehad in de horeca en de beveiliging, en ik speelde in een plaatselijk voetbalteam. Maar na zes maanden miste ik het boksen toch wel heel erg. Op internet heb ik naar een stageplaats in Miami gezocht omdat ik daar niet ver vandaan was. Ik vond een sportschool (de beroemde 5th Street Gym waar Muhammad Ali ook ooit trainde) die leuke aanbiedingen had voor intensieve trainingen van drie weken. Ik ben er in mijn eentje naartoe gegaan en daarna teruggegaan naar België. In Miami heb ik de wereld en het ritme van het professionele boksen pas echt leren kennen. Ik trainde twee keer per dag en dat deed me ontzettend goed. Toen ik terugkwam, was ik vijf kilo afgevallen en had ik mijn lichaam weer in vorm gebracht. Kort daarna nam mijn vriend Aurélien, een Franse bokser die in St. Barths woonde, contact met me op. Hij zei dat de coaches van de 5th Street Gym me graag nog eens wilden zien, omdat ze vonden dat ik net dat beetje extra had. Ik heb meteen een baantje genomen in een kledingwinkel in Brussel zodat ik weer drie maanden naar het eiland kon gaan om intensiever te trainen. Voor het eerst was ik alleen maar op het boksen gefocust. Later ben ik er nog eens drie maanden naartoe gegaan. Deze verblijven in de Verenigde Staten zijn echt bepalend geweest voor de start van mijn carrière.
Maar als je al op heel jonge leeftijd prof wordt, ontzeg je jezelf de Olympische droom, want die is alleen weggelegd voor amateurboksers …
Het klopt dat dit niet de meest gebruikelijke weg in het boksen is. Normaal gesproken vecht je in de ene na de andere amateurwedstrijd om uiteindelijk naam te maken door deelname aan de Olympische Spelen, sponsors aan te trekken en de overstap naar het profcircuit te maken. Maar de Belgische boksbond heeft nooit echt een systeem opgezet om de boksers naar de Olympische Spelen te begeleiden. Mijn stijl van boksen paste goed bij het profboksen en heb ik me er gemakkelijk aan kunnen aanpassen.
Wat voor soort bokser ben jij?
Ik ben een vrij bedachtzame, explosieve bokser en counterpuncher. Ik beheers de kunst van het ontwijken. Net als een schaker speel ik bepaalde zetten met het doel om mijn ritme op te leggen aan het gevecht. Ik ben zeker geen agressieve bokser, maar speel met een vertrouwde stijl die het publiek waardeert. Soms zou ik wat instinctiever kunnen boksen, aangezien ik weet dat te veel nadenken mijn spontaniteit in de weg staat. Ik zou ook wat agressiever moeten zijn, want hoewel ik vooruitgang heb geboekt, hebben al mijn coaches altijd gezegd dat ik te lief ben in de ring.
Zou je ons wat meer kunnen vertellen over het tactische aspect van jouw sport?
Tactiek is alomtegenwoordig. Alles moet synchroon verlopen wat betreft de bewegingen van de benen en de armen. Het gaat erom de stoten op het juiste moment uit te delen om gerichte combinaties uit te voeren. Wil je het verschil maken dan moet je net als bij schaken je tegenstander altijd twee of drie stappen voor zijn. Of het nu om de aanval of de verdediging gaat, alles draait om anticipatie en kennis van de tegenstander. Daarom bekijk ik altijd video’s van de gevechten van mijn toekomstige tegenstanders.
Je professionele palmares telt 36 overwinningen (waarvan 29 door knock-outs) en 3 nederlagen. Kun je iets vertellen over je eerste nederlaag?
Dat was in maart 2018, in Marseille, tegen de Fransman Arsen Goulamirian. Op het spel stond de WBA-wereldtitel in de gewichtsklasse cruisergewicht. Deze nederlaag was bepalend voor mijn loopbaan. Het betekende het einde van 24 opeenvolgende overwinningen bij de profs, maar het heeft me vooral geleerd om weer op te krabbelen en veel veerkrachtiger te worden. Dit gevecht heeft me sterker gemaakt, want we leren altijd het meest van onze nederlagen. Die avond besefte ik dat ik tegen een stootje kon, waarna er bij mij echt een knop omging en mijn manier van boksen veranderde.
Wat waren de andere belangrijke mijlpalen in je carrière?
En was mijn overwinning in oktober 2019, toen in de interim-WBA-titel veroverde. Daarna volgde in 2021 mijn zege tegen de Chinees Zhaoxin Zhang in het Koning Boudewijnstadion, waardoor ik mijn WBA-wereldtitel in de gewichtsklasse cruisergewicht kon behouden, en mijn gevecht tegen Yoka. Wat teleurstellingen betreft, denk ik vooral aan mijn nederlaag in Johannesburg tegen de Zuid-Afrikaan Kevin Lerena in 2023, toen ik de plank volledig missloeg. Maar ook aan mijn gevecht in april 2024 tegen Jared Anderson, een grote belofte in het Amerikaanse zwaargewicht. Destijds heb ik nagelaten om in de Verenigde Staten een goede indruk achter te laten. Mijn aandacht was er die avond in Texas niet bij. Die nederlaag blijft mijn grootste teleurstelling. Uiteindelijk lukt het me om in juni 2025 alsnog mijn WBC Silver-titel in de gewichtsklasse bridgergewicht (tussen 90,719 en 101,605 kg) aan mijn palmares toe te voegen. Dankzij deze titel kon ik op 30 mei jongstleden de hoogste titel van WBC-wereldkampioen in de gewichtsklasse bridgergewicht behalen en tegelijkertijd revanche nemen op Lerena.
Is dit je mooiste overwinning?
Zeker weten. Met het behalen van deze WBC-wereldtitel heb ik mijn doel bereikt! De rest is allemaal extra.
Ook financieel gezien is dit geweldig nieuws, want dankzij deze nieuwe status als wereldkampioen kun je bij je komende gevechten goed geld verdienen, toch?
Ja, dat zal zeker het verschil maken, aangezien de gewichtsklasse bridgergewicht een lichte klasse is die niet veel geld oplevert. (NVDR: ter illustratie, bij zijn wereldtiteloverwinning in Charleroi op 30 mei jongstleden werd 70% van de opbrengst van het gevecht uitgekeerd aan de regerend kampioen, Kevin Lerena.)
Wat zou je graag willen zeggen tegen degenen die vinden dat, door de toename van het aantal categorieën en bonden, het belang van bepaalde titels maar relatief is?
Dat ze gelijk hebben. Er zijn te veel categorieën, vooral bij de lichtgewichten. De categorie bridgergewichten daarentegen is interessant voor lichte zwaargewichten zoals ik, want op fysiek vlak zijn de zwaargewichten de afgelopen jaren zo sterk geëvolueerd dat het nodig was om deze subcategorie in het leven te roepen. (NVDR: neem bijvoorbeeld Mike Tyson, hij woog slechts zo’n honderd kilo bij een lengte van 1 meter 79 … Dat is dus een heel verschil met de 1 meter 98 en 110 kg van Anthony Joshua, of de 2 meter 6 en 120 kg van Tyson Fury.)
Het is dus een manier om de ‘lichte’ gewichten te beschermen?
Ja, je moet je bewust zijn van je mogelijkheden. Er zijn bepaalde zwaargewichten waar ik het nooit tegen zou kunnen opnemen, zo groot is het puur fysieke verschil. Proberen te voorkomen dat je het tegen ze moet opnemen, is de beste manier om je lichamelijke integriteit te beschermen. Het zou jammer zijn om op die manier je carrière te moeten beëindigen. Het is belangrijk om een goed evenwicht te vinden tussen de uitdaging, de financiële kansen en het mogelijke risico om het op te nemen tegen een bepaalde zwaargewicht. Mijn keuze om het op te nemen tegen Yoka, een echte zwaargewicht maar geen ‘beuker’, sloot hierbij aan, want ik wist dat zijn boksstijl bij me paste en dat ik mezelf niet al te veel in gevaar zou brengen.
Welke houding neem je aan tijdens de staredown dat aan elk gevecht voorafgaat? Ben jij een voorstander van ‘trash-talking’?
Dat interesseert me niet, ik blijf trouw aan mezelf en ik overspeel mijn hand nooit. Ik heb mensen om me heen die dat soort dingen van me overnemen, want mijn coach praat graag. Ik blijf heel kalm. Ik heb genoeg aan het recht in de ogen kijken van mijn tegenstander. Soms kan ik zelfs zeggen hoelang het gevecht zal duren door alleen maar naar mijn tegenstander te kijken. Sommige blikken verraden zichzelf en tonen een gebrek aan zelfvertrouwen. Wat mij betreft, verraadt mijn blik niets.
Wanneer kom je in die concentratiebubbel terecht, die cruciaal is voor een gevecht?
Een uur voor aanvang van het gevecht, bij het omdoen van de bandages. Maar in de uren daarvoor geldt: hoe dichter het gevecht nadert, hoe meer afstand ik ervan neem. Op die dag breng ik graag tijd door met mijn gezin. Op 30 mei jongstleden ben ik bijvoorbeeld vroeg in de middag naar de fancy-fair van mijn kinderen geweest, waarna ik even een dutje heb gedaan om uiteindelijk rond 19.00 uur naar de zaal te gaan. Dat is ook de reden waarom ik het liefst in België vecht, omdat ik daar mijn vaste gewoonten heb. In het buitenland kan ik niet anders dan bezig zijn met het aankomende gevecht, aangezien ik voortdurend omringd ben door mijn team.
Heb je nog een specifiek doel dat je wilt bereiken voordat je definitief de handschoenen aan de wilgen hangt?
Er zijn me al verschillende aantrekkelijke voorstellen voor gevechten voorgeschoteld, veel beloften die nooit zijn waargemaakt. Sindsdien heb ik mezelf grenzen gesteld en zolang er niets vastgelegd is, hoef je er niet eens met me over te praten. Met mijn WBC-titel is de cirkel rond. Ik kan nog twee of drie jaar voor mijn plezier blijven boksen, in de hoop dat ik nog een paar mooie financiële kansen kan meepakken.
In een recent interview zei je dat het voor boksers in België niet eenvoudig is om financieel rond te komen, klopt dat?
We zijn bijna allemaal genoodzaakt om er iets naast te doen. Ik geef zelf af en toe nog coaching…Er zijn misschien een twintigtal boksers in de wereld die astronomische bedragen verdienen, maar voor de overgrote meerderheid van ons blijft het financieel erg moeilijk.
Welke tegenstander zou je kiezen voor een laatste gevecht?
Tegen Jack Paul vechten zou geweldig zijn. Hij heeft een goed niveau en profiteert vooral van een grote zichtbaarheid. (NVDR: Jake Paul is een Amerikaanse internetster die professioneel bokser is geworden.)
Hoe belangrijk zijn sociale media in de wereld van het professionele boksen?
Het is onmisbaar geworden. De jonge boksers hebben geen andere keuze dan dit spel mee te spelen. Promotors kijken niet meer of je een goede bokser bent, maar eerder naar het publiek dat je rond je gevecht kunt verzamelen. Het is je fanbase die bepaalt of je aantrekkelijk voor ze bent of niet.
Wat heb je aan het boksen te danken?
Toen ik met boksen begon, had ik niets … Nu heb ik de liefde van mijn leven en drie kinderen; dat is alles waar ik ooit van droomde en dat is het mooiste wat het boksen me heeft gegeven
We komen aan in Parijs. Nog een laatste vraag: wat betekent je Ivoriaans-Libanese afkomst voor je?
Die is heel belangrijk. Ik ben nooit meer naar Ivoorkust teruggegaan, maar ik zou er heel graag eens naar toe willen. Enerzijds om mijn vader weer te zien, maar ook om, als de kans zich voordoet, een gevecht in Abidjan te organiseren. Dat zou fantastisch zijn.
