1h22 avec Jonas Bloquet

Writer • Boris Rodesch

Photography • Michel Verpoorten

Vous l’avez vu dans La Nonne 1 et 2 et, plus récemment, dans La nuit se traîne, la dernière pépite du cinéma belge qui a remporté 10 Magritte et a attiré plus de 45 000 spectateurs dans les salles. Jonas Bloquet, Magritte du Meilleur acteur dans un second rôle, est un jeune réalisateur et comédien bruxellois. Installé à Paris, il tourne en Belgique, en France et aux États-Unis.

Boris Rodesch a pris l’Eurostar avec Jonas Bloquet

Si l’on se penche sur ton enfance, tu grandis à Boitsfort avec un papa professeur de tennis. Un détail qui aura toute son importance…

Joachim Lafosse recherchait un joueur de tennis de 15-16 ans pour jouer dans son film Élève libre. Ma maman, qui avait vu l’annonce dans mon club de tennis, m’a poussé à participer à ce casting sauvage. J’ai donc débuté dans ce métier de comédien grâce à mes parents et aux hasards de la vie. J’ai commencé à jouer au tennis à trois ans. J’ai ensuite été découvert par la fédération belge à onze ans. Au-delà du plaisir que je prenais sur les courts, ce sport m’a forgé la discipline nécessaire pour mon futur métier.

La suite, on la connaît. Tu décrocheras le premier rôle dans le film de Joachim Lafosse, qui sera ensuite sélectionné à la quinzaine des réalisateurs à Cannes (2008), où tu iras avec toute l’équipe du film.

J’ai raté l’école pendant plus de deux mois, je découvrais ma future passion sans la moindre pression, n’ayant encore aucune ambition dans le métier. J’étais traité comme un petit prince durant le tournage, qui se déroulait dans mon quartier. Ce n’était pas toujours facile vu le sujet du film, mais c’était une immersion dans un univers extraordinaire avec une équipe géniale. Je m’entendais avec tout le monde et j’arrivais même à rire des scènes compliquées. Au final, je n’ai retenu que du positif de cette première expérience.

Et ce malgré le thème très dur et les scènes parfois malsaines du film ?

Lorsque j’ai recroisé l’actrice Claire Bodson sur le tournage de La nuit se traîne, elle m’a confié avoir été traumatisée par Élève libre, notamment en pensant à moi et au fait que ça avait dû être compliqué pour un garçon si jeune de passer à travers cette histoire. Je l’ai tout de suite rassurée : pour moi, ça n’a pas du tout été traumatisant, j’étais trop heureux de découvrir le métier d’acteur. À 15 ans, je n’avais pas non plus le recul nécessaire pour comprendre que j’avais joué dans un film qui posait de vraies questions. Je pensais plutôt au fait que mon visage, bien présent sur l’affiche, allait être placardé partout dans la ville et que mes potes pourraient venir me voir jouer au cinéma. C’était une expérience géniale, je les avais invités sur le tournage, certains ont été figurants et moi j’étais la petite star.

Jouer un tel rôle si jeune, ça peut aussi être un "accélérateur de conscience" ?

Évidemment, ça peut t’ouvrir sur plein de sujets et ici, en particulier, sur l’éducation sexuelle et ses dérives. À l’époque, je n’avais encore jamais fait l’amour et Joachim Lafosse nous montrait — à l’actrice Pauline Étienne et à moi-même — les films de Larry Clarck (Kids, Ken Park…) qui sont relativement violents pour des gamins de 15-16 ans. Ça m’a clairement ouvert les yeux.

Comment tes parents ont-ils réagi à la lecture du scénario d’Élève libre ?

Ils ont longuement discuté ensemble avant d’accepter que je joue dans le film. Après, ils connaissaient Joachim Lafosse et ils lui faisaient confiance, puisque mon père avait été son prof de tennis.

Quoi qu’il en soit, très jeune, le cinéma te permet de conscientiser des sujets graves, comme ce sera à nouveau le cas avec le film Elle de Paul Verhoeven, sorti en 2016…

Oui, même si en tant que comédien, au-delà du scénario, je vais d’abord me pencher sur mon rôle et sur ce qu’il peut m’apporter, car je n’ai pas encore le luxe de choisir les films en fonction des messages qu’ils véhiculent. Même si bien sûr, je suis ravi quand les films dans lesquels je joue ont du sens, et c’était le cas pour Elle, qui est un film avec un message fort et important.

Pourquoi as-tu choisi de partir vivre à Paris ?

Suite au décès de ma maman tombée malade pendant le tournage d’Élève libre, je voulais quitter Bruxelles. J’ai d’abord terminé mes humanités en sachant déjà que je voulais faire du cinéma. Et au même moment, j’ai abandonné mes ambitions dans le tennis, aussi parce que depuis mes 16 ans, je préférais sortir et fumer des clopes avec mes potes.

Tu aurais pu viser une carrière de sportif professionnel ?

Je n’ai jamais eu le niveau des meilleurs joueurs belges et je ne me voyais surtout pas passer toutes mes journées à m’entraîner. Je l’ai fait à un moment, mais c’est vite devenu trop frustrant.

Quelle a été la réaction de ton père quand tu as choisi de partir à Paris pour suivre une formation de comédien aux Cours Eva Saint Paul ?

Il voulait que je sois sûr de ma décision. J’étais assez doué à l’école, mais après mon expérience dans Élève libre, j’ai compris que je voulais devenir acteur. J’ai alors choisi cette école de théâtre à Paris pendant que de son côté, il se demandait encore pourquoi ils avaient accepté, lui et ma mère, que je joue dans ce film de Joachim Lafosse… Je me souviens de notre contrat au moment de commencer mes cours de théâtre. En bref, il m’a dit : " Si dans deux ans, tu n’as pas décroché un autre rôle, tu arrêtes tout, tu reviens à Bruxelles et tu commences des études plus sérieuses…" Et même si après deux ans, il ne s’est finalement rien passé, je n’ai rien lâché. J’ai terminé mes études de théâtre et j’ai enchaîné en réussissant le concours pour rentrer à l’École de la Cité en réalisation. NDLR : L'École de la Cité était une école de cinéma française ouverte aux 18-25 ans créée par Luc Besson en 2012. Elle proposait deux formations gratuites de deux ans pour devenir auteur/scénariste ou réalisateur.

En parallèle, tu vas obtenir un petit rôle dans Malavita et ton père sera un peu rassuré sur ton avenir…

Quand il a su que j’allais tourner dans ce film de Luc Besson, il s’est dit que j’allais devenir une star (rires). Avec mes parents, nous n’étions pas des cinéphiles, on regardait plutôt des grosses productions, les films de Besson justement, ou encore Die Hard et le cinéma de Jean-Pierre Jeunet.

Lorsque tu débutes dans le métier d’acteur, quelles sont justement tes inspirations ?

James Dean, Marlon Brando ou Jim Carey, ils vont à fond dans les émotions, au risque d’en faire parfois trop. J’aime ces comédiens qui mettent de la physicalité dans les personnages, à la façon de Mathias Schoenaerts dans Bullhead ou de Tom Hardy quand il joue Charles Bronson. C’est ce type de rôle que j’ai du mal à trouver dans le cinéma français, où l’on nous demande trop souvent d’être nous-mêmes et de rester dans un certain minimalisme. Je préfèrerais pouvoir aller à fond dans les émotions et en faire parfois des caisses. C’est comme ça que je m’amuse et c’est pour cette raison que j’adore Gary Oldman, Tom Hanks, Brad Pitt ou encore Patrick Dewaere et Jean-Paul Belmondo.

Tu dis ne pas avoir la prétention de pouvoir choisir tes rôles, mais as-tu quand même un semblant de stratégie dans ta façon d’accepter ou non un nouveau projet ?

Disons qu’il y a des rôles que je refuse. J’ai très envie de jouer dans des comédies, mais quand on me propose une mauvaise comédie, je n’hésite pas à la refuser. Je préfère attendre la bonne proposition pour le bon rôle, sachant que c’est plus difficile de faire rire que de faire pleurer. Je refuse aussi les séries quotidiennes, car je ne veux pas me plier à ce rythme excessif qui m’empêcherait de faire les choses bien. En bref, si j’ai une stratégie, ce serait de viser les bons projets qui me challengent et de continuer à accepter des rôles très différents les uns des autres.

As-tu une méthodologie de travail précise lorsque tu reçois un scénario ?

J’aime connaître parfaitement mon texte avant le début du tournage pour me libérer de cette pression. Ensuite, je prends chacune de mes scènes et j’analyse l’évolution de mon personnage. J’essaie aussi de toujours bien cerner l’humain, en partant du principe que même si c’est un sale type, je dois trouver en lui ce qui pourrait le rendre attachant. J’aime insister sur ce petit quelque chose qui pourrait sauver chacun de mes personnages. Dans La nuit se traîne, j’interprète le méchant qui a tout pour se faire détester, mais j’ai quand même essayé de le rendre sympathique, en insistant sur l’amour qu’il éprouve pour sa sœur et tout ce qu’il fait pour la sauver.

Qu’est-ce qui te pousse à accepter ou non un scénario ?

Il faut qu’il soit qualitatif dans son ensemble. Le scénario, c’est la base d’un film. Et si on peut faire un mauvais film avec un bon scénario, on ne fera jamais un bon film avec un mauvais scénario et de mauvais dialogues.

Te souviens-tu de ton premier stress de comédien?

Après avoir décroché le rôle dans Elle, je suis rentré chez moi et j’ai compris qui était Paul Verhoeven. Basic Instinct, Total Recall, Robocop, j’avais vu tous ses films. Le premier jour du tournage, devoir donner la réplique à Isabelle Huppert a été mon premier vrai stress d’acteur.

Isabelle Huppert dans Elle, Omar Sy dans Les tirailleurs, se sent-on légitime face à de tels acteurs ?

Face à ces icônes, tu n’as pas d’autres choix que d’être parfait. D’abord, il faut connaître son texte sur le bout des doigts pour éviter la moindre faute. Et puis, il faut travailler à fond pour ne pas paniquer et pouvoir leur montrer ton meilleur visage. C’est exactement ce que j’ai su faire quand j’ai donné la réplique à Isabelle Huppert et plus récemment, à Olivier Gourmet. Ce sont de tels acteurs, recevoir un retour positif de leur part a été une vraie source de motivation.

Comment un jeune acteur belge se retrouve-t-il à jouer dans La Nonne, un film d’horreur à Hollywood ?

C’est grâce à mon rôle dans Elle. J’avais été nommé pour le césar du Meilleur espoir masculin et le film a ensuite eu une petite vie aux États-Unis, suite à la nomination d’Isabelle Huppert pour l’oscar de la Meilleure actrice. J’avais déjà un manager aux USA et il m’avait demandé de venir le voir à Los Angeles, où il m’a directement obtenu un casting pour jouer le rôle de Frenchie dans La Nonne.
J’étais très emballé, car c’était un spin-off de Conjuring que j’avais adoré. J’ai préparé le casting à fond et de retour à Paris, j’ai appris que le réalisateur, Corin Hardy, m’avait apprécié et voulait que je tourne une seconde scène. J’ai répété avec l’actrice française, Noémie Merlant, j’ai envoyé la cassette aux USA et j’ai finalement été choisi pour le rôle. Le tournage a eu lieu pendant deux mois en Roumanie. C’était la première fois que je tournais aussi loin, ça a été une aventure exceptionnelle !

Et jouer en anglais ?

Ça m’offre plus de liberté. Quand La Nonne est sorti dans les salles, je suis parti vivre à Los Angeles avec ma copine pendant trois mois pour voir si je pouvais décrocher d’autres castings à Hollywood. Ça n’a rien donné et j’ai détesté cette expérience. Depuis, je préfère me dire que si un réalisateur américain me veut dans un de ses films, il viendra me chercher. J’y suis retourné en 2022 pour jouer dans La Nonne 2 et ça s’est très bien passé. Le rôle de Frenchie a été très bien reçu par le public. Initialement, il était censé mourir, mais ils ont choisi de le garder en vie tant il plaisait aux spectateurs.

Ce serait quoi la principale différence entre le cinéma belge et le cinéma français ou américain ?

On y retrouve un vrai esprit de famille. On travaille avec de très petits budgets, mais les équipes en sont conscientes. La vraie différence, c’est que ce n’est pas juste le film d’un réalisateur, mais bien celui de toute une équipe. C’est pour cette raison que tout le monde se donne à fond. Contrairement au cinéma en France — et c’est pire encore aux États-Unis —, il n’y a aucune hiérarchie sur les tournages belges, on ne fait aucune différence entre les comédiens et les différentes équipes.

Que dirais-tu à ceux qui n’ont pas encore vu le premier long métrage du réalisateur bruxellois Michiel Blanchart : La nuit se traîne ?

Que c’est une petite bombe belge comme on les aime, qui n’a rien à envier aux films américains. Il y a une pépite comme ça qui sort tous les 5-6 ans en Belgique et ce serait très dommage de passer à côté. Il faut voir ce film, qui prouve que l’on peut réaliser de gros films avec de petits moyens.

Quels sont les projets qui t’occupent en tant que réalisateur ?

Je viens de réaliser mon cinquième court-métrage qui s’intitule De l’au-delà. Le rapport mère-fils est au centre de tous mes scénarios. Cela vient d’un rêve où j’ai vu le fantôme de ma mère quand j’avais 8-9 ans. Après six ans de travail, le film est enfin fini. Dans la foulée, j’ai commencé à écrire une série qui évoque ce que la maladie et la mort d’une maman engendrent sur tous les membres d’une famille

On arrive à Paris, tu ne serais jamais devenu acteur si…

Si ma mère ne m’avait pas poussé à participer au casting de Joachim Lafosse pour son film Élève libre.

1U22 MET JONAS BLOQUET

Je kent hem van The Nun en The Nun II en, meer recent, van La nuit se traîne, het nieuwste hoogstandje van de Belgische film dat maar liefst tien Magritte-prijzen in de wacht sleepte en meer dan 45.000 bioscoopbezoekers trok. Jonas Bloquet is een jonge regisseur en acteur uit Brussel en heeft een Magritte gewonnen voor de Beste Mannelijke Bijrol. Hij woont in Parijs en werkt in België, Frankrijk en de Verenigde Staten.

Boris Rodesch nam samen met Jonas Bloquet de Eurostar.

Als we naar je jeugd kijken, dan zien we dat je bent opgegroeid in Bosvoorde met een vader die tennisleraar was. Iets dat later van groot belang zal blijken ...

Joachim Lafosse was voor zijn film Élève libre op zoek naar een tennisser van 15-16 jaar. Mijn moeder had de advertentie op mijn tennisclub gezien en haalde me over om mee te doen aan deze open auditie. Ik ben dus dankzij mijn ouders en per toeval in het acteursvak terechtgekomen. Op mijn derde ben ik met tennis begonnen. Op mijn elfde werd ik ontdekt door de Belgische tennisbond. Naast het plezier dat ik op de tennisbaan had, heeft deze sport mij de discipline bijgebracht die ik later nodig zou hebben voor mijn toekomstige beroep.

De rest is bekend. Je krijgt de hoofdrol in de film van Joachim Lafosse. Een film die vervolgens wordt geselecteerd door de Directors' Fortnight in Cannes (2008), waar je met de hele filmploeg naartoe gaat.

Ik heb meer dan twee maanden school gemist en heb mijn toekomstige passie zonder enige druk kunnen ontdekken, omdat ik wat het acteren betrof nog geen ambitie had. Tijdens de opnames, die in mijn buurt plaatsvonden, werd ik als een kleine prins behandeld. Gezien het onderwerp van de film was het niet altijd gemakkelijk, maar het was een meeslepende ervaring in een bijzondere wereld met een geweldig team. Ik kon met iedereen goed opschieten en kon zelfs lachen bij lastige scènes. Uiteindelijk kijk ik alleen maar met een positief gevoel terug naar deze eerste acteerervaring.

En dat ondanks het zeer beladen thema en de soms schokkende scènes in de film?

Toen ik actrice Claire Bodson weer tegenkwam tijdens de opnames van La nuit se traîne, vertelde ze me dat ze getraumatiseerd was door Élève libre.

Vooral omdat ze aan mij moest denken en aan het feit dat het voor zo'n jonge jongen vast moeilijk moet zijn geweest om dit allemaal mee te maken. Ik kon haar meteen geruststellen want voor mij was het helemaal niet traumatisch, ik was veel te blij om het acteursvak te ontdekken. Op mijn vijftiende had ik ook nog niet het nodige inzicht om te begrijpen dat ik in een film had gespeeld die echte vragen stelde. Ik was meer bezig met het feit dat mijn gezicht, dat zo duidelijk op de poster afgebeeld was, overal in de stad te zien zou zijn en dat mijn vrienden naar de bioscoop zouden kunnen komen om me te zien spelen. Het was een geweldige ervaring. Ik had ze uitgenodigd op de set en sommigen waren zelfs figuranten terwijl ik de kleine ster was.

Zo'n rol spelen op zo'n jonge leeftijd, kan dat ook een ‘bewustzijnsversneller’ zijn?

Natuurlijk kan het je ogen openen voor allerlei onderwerpen, en hier in het bijzonder voor seksuele voorlichting en de uitwassen daarvan. Op dat moment had ik nog geen seksuele ervaring en Joachim Lafosse liet ons (actrice Pauline Étienne en mijzelf ) de films van Larry Clarck (Kids, Ken Park …) zien. Voor kinderen van 15-16 jaar zijn die relatief gewelddadig. Het heeft me echt de ogen geopend.

Hoe hebben je ouders gereageerd toen ze het script van Élève libre lazen?

Ze hebben lang met elkaar gepraat voordat ze ermee akkoord gingen dat ik in de film zou spelen. Bovendien kenden ze Joachim Lafosse en vertrouwden ze hem, omdat mijn vader zijn tennisleraar was geweest.

Hoe dan ook, op jonge leeftijd stelt cinema je in staat om bewustzijn te creëren voor serieuze onderwerpen, zoals opnieuw het geval zal zijn met de film Elle van Paul Verhoeven, die in 2016 uitkwam ...

Ja, ook al zal ik als acteur naast het script vooral kijken naar mijn rol en wat die mij kan brengen, want ik heb nog niet de luxe om films te kiezen op basis van de boodschap die ze uitdragen. Natuurlijk ben ik blij als de films waarin ik speel betekenis hebben, en dat was het geval bij Elle, een film met een sterke en belangrijke boodschap.

Waarom heb je ervoor gekozen om in Parijs te gaan wonen?

Na het overlijden van mijn moeder, die tijdens de opnames van Élève libre ziek werd, wilde ik weg uit Brussel. Ik heb eerst mijn secundair onderwijs afgerond, terwijl ik al wist dat ik wilde gaan acteren. En tegelijkertijd gaf ik mijn ambities in het tennis op. Ook omdat ik vanaf mijn zestiende liever uitging en sigaretten rookte met mijn vrienden.

Lag een carrière als professioneel sporter in het vooruitzicht?

Ik heb nooit het niveau van de beste Belgische spelers gehad en ik zag mezelf echt niet al mijn dagen doorbrengen met trainen. Ik heb het op een gegeven moment geprobeerd, maar het werd al snel te frustrerend.

Hoe reageerde je vader toen je besloot naar Parijs te vertrekken om een acteursopleiding te volgen aan de Cours Eva Saint Paul?

Hij wilde dat ik zeker was van mijn beslissing. Ik deed het redelijk goed op school, maar na mijn rol in Élève libre besefte ik dat ik acteur wilde worden. Ik koos toen voor deze theateropleiding in Parijs, terwijl mijn vader zich nog steeds afvroeg waarom zij, hij en mijn moeder, hadden ingestemd met mijn deelname aan de film van Joachim Lafosse ... Ik herinner me onze afspraak toen ik met mijn toneellessen begon. Hij zei tegen mij: "Als je over twee jaar geen andere rol hebt gekregen, stop je ermee, kom je terug naar Brussel en begin je aan een serieuzere studie ..." En ook al was er na twee jaar uiteindelijk nog niets gebeurd, ik heb niet opgegeven. Ik heb mijn theateropleiding afgerond en ben daarna geslaagd voor het toelatingsexamen voor de École de la Cité, waar ik regie ging studeren. NVDR: De École de la Cité was een Franse filmschool voor jongeren tussen 18 en 25 jaar, opgericht door Luc Besson in 2012. Je kon er twee gratis, tweejarige opleidingen volgen tot auteur/scenarist of regisseur.

Tegelijkertijd krijg je een kleine rol in Malavita en heeft je vader iets meer vertrouwen in je toekomst ...

Toen hij hoorde dat ik in deze film van Luc Besson zou spelen, zei hij tegen zichzelf dat ik een ster zou worden (lacht). Mijn ouders en ik waren geen filmfanaten, we keken eerder naar grote producties, films van Besson bijvoorbeeld, of Die Hard en films van Jean-Pierre Jeunet.

Wie waren je inspiratiebronnen toen je begon met acteren?

James Dean, Marlon Brando of Jim Carey, ze gaan helemaal op in hun emoties, met het risico dat ze soms te ver gaan. Ik hou van acteurs die hun personages fysiek invullen, zoals Mathias Schoenaerts in Bullhead of Tom Hardy in de rol van Charles Bronson. Dit soort rollen kom je echter maar sporadisch tegen in de Franse film, waar we te vaak gevraagd worden om onszelf te zijn en een zekere minimalistische stijl aan te houden. Ik zou liever mijn emoties de vrije loop laten en hier en daar wat overdrijven. Op die manier heb ik er plezier in en daarom vind ik Gary Oldman, Tom Hanks, Brad Pitt of Patrick Dewaere en Jean-Paul Belmondo geweldig.

Je zegt dat je niet de pretentie hebt je rollen zelf te kunnen kiezen, maar heb je dan toch een soort strategie voor het al dan niet accepteren van een nieuw project?

Laten we zeggen dat er rollen zijn die ik weiger. Ik wil heel graag in komedies spelen, maar als ik een aanbod van een slechte komedie krijg, heb ik er geen problemen mee om dit af te wijzen. Ik wacht liever op het juiste aanbod voor de juiste rol, wetende dat het moeilijker is om mensen aan het lachen te maken dan aan het huilen te krijgen. Ik weiger ook een rol in soapseries, omdat ik me niet wil voegen naar het extreme tempo van de opnames, waardoor ik mijn werk niet goed zou kunnen doen. Kortom, als ik al een strategie zou hebben, dan zou het gaan om de juiste projecten te kiezen die mij uitdagen en ‘ja’ te zeggen tegen zeer uiteenlopende rollen.

Heb je een bepaalde werkwijze wanneer je een script ontvangt?

Ik wil mijn tekst voor de start van de opnames perfect beheersen, zodat ik die druk al niet heb. Vervolgens bekijk ik elke scène afzonderlijk en analyseer ik de ontwikkeling van mijn personage. Ik probeer ook altijd de mens achter het personage goed te doorgronden, vanuit het principe dat zelfs als het een rotzak is, ik datgene in hem moet zoeken wat hem sympathiek zou kunnen maken. Ik wil graag de nadruk leggen op dat kleine detail dat elk van mijn personages zou kunnen redden. In La nuit se traîne speel ik de slechterik die alles in zich heeft om gehaat te worden, maar ik heb toch geprobeerd om hem sympathiek te maken door de nadruk te leggen op de liefde die hij voor zijn zus voelt en alles wat hij doet om haar te redden.

Wat beweegt je om een script al dan niet te accepteren?

Het moet in zijn geheel kwalitatief goed zijn. Het script vormt de basis van een film. En hoewel je met een goed script een slechte film kunt maken, kun je nooit een goede film maken met een slecht script en slechte dialogen.

Herinner je je nog de eerste keer dat je stress had als acteur?

Toen ik de rol in Elle had gekregen, ging ik naar huis en besefte ik pas echt wie Paul Verhoeven was. Basic Instinct, Total Recall, Robocop … ik had al zijn films gezien. Op de eerste draaidag had ik meteen ook de eerste keer echt stress omdat ik Isabelle Huppert als tegenspeelster had.

Isabelle Huppert in Elle, Omar Sy in Les tirailleurs, voel je dat je het verdient om tegenover zulke spelers te staan?

Tegenover deze iconen kun je niet anders dan perfect zijn. Ten eerste moet je je tekst van binnen en van buiten kennen om zelfs maar de kleinste fout te voorkomen. Vervolgens moet je hard werken om niet in paniek te raken en je van je beste kant laten zien. Dat is precies wat ik heb gedaan toen ik samen met Isabelle Huppert en meer recentelijk met Olivier Gourmet speelde. Om positieve feedback te krijgen van zulke acteurs was echt heel stimulerend.

Hoe komt een jonge Belgische acteur terecht in The Nun, een horrorfilm in Hollywood?

Dat kwam door mijn rol in Elle. Ik was genomineerd voor de César voor Beste Mannelijke Nieuwkomer en de film kende vervolgens een klein succesje in de Verenigde Staten toen Isabelle Huppert was genomineerd voor de Oscar voor Beste Actrice. Ik had al een manager in de VS en hij had me gevraagd om naar Los Angeles te komen, waar hij meteen een auditie voor me regelde voor de rol van Frenchie in The Nun. Ik was erg opgewonden, want dit was een spin-off van de Conjuring, die ik geweldig vond. Ik heb me grondig voorbereid op de auditie en toen ik terugkwam in Parijs, hoorde ik dat regisseur Corin Hardy me goed vond en wilde dat ik een tweede scène zou opnemen. Ik heb gerepeteerd met de Franse actrice Noémie Merlant, heb de tape naar de VS gestuurd en uiteindelijk hebben ze mij voor de rol gekozen. De opnames duurden twee maanden en vonden plaats in Roemenië. Het was de eerste keer dat ik zo ver weg filmde, het was een geweldig avontuur!

En acteren in het Engels?

Dat geeft mij meer vrijheid. Toen The Nun in de bioscopen draaide, ben ik met mijn vriendin voor drie maanden naar Los Angeles gegaan om te kijken of ik nog meer audities in Hollywood kon krijgen. Dit leverde echter niets op en ik vond het een vreselijke ervaring. Sindsdien zeg ik tegen mezelf dat als een Amerikaanse regisseur me in een van zijn films wil hebben, hij me wel zal komen halen. In 2022 ben ik teruggegaan om in The Nun II te spelen en dat ging heel goed. De rol van Frenchie werd zeer goed ontvangen door het publiek. Het was eigenlijk de bedoeling dat hij zou sterven, maar omdat hij zo populair was bij het publiek, werd besloten hem in leven te laten.

Wat is het belangrijkste verschil tussen de Belgische filmindustrie en de Franse of Amerikaanse filmindustrie?

Er heerst een echt familiegevoel. We werken met zeer kleine budgetten, maar de teams zijn zich hiervan bewust. Het echte verschil is dat het niet alleen de film van een regisseur is, maar van een heel team. Daarom geeft iedereen alles wat hij heeft. In tegenstelling tot de filmindustrie in Frankrijk (en in de Verenigde Staten is dit nog erger) bestaat er tijdens het filmen in België geen hiërarchie, er wordt geen onderscheid gemaakt tussen acteurs en de verschillende teams.

Wat zou je willen zeggen tegen iedereen die de eerste speelfilm van de Brusselse regisseur Michiel Blanchart, La nuit se traîne, nog niet heeft gezien?

Het is een Belgische knaller zoals we die graag zien, eentje die niet onderdoet voor Amerikaanse films. Zo'n pareltje komt in België eens in de vijf à zes jaar voorbij en het zou erg jammer zijn als je dat zou missen. Deze film moet je gezien hebben, want hij bewijst dat je met beperkte middelen grote films kunt maken.

Aan welke projecten werk je momenteel als regisseur?

Ik heb net mijn vijfde korte film klaar, getiteld De l'au-delà. De moeder-zoonrelatie staat centraal in al mijn scenario's. Het komt voort uit een droom waarin ik de geest van mijn moeder zag toen ik 8-9 jaar oud was. Na zes jaar werk is de film eindelijk af. Meteen hierna ben ik begonnen met het schrijven van een serie die gaat over wat de ziekte en dood van een moeder teweegbrengt bij alle leden van een familie.

We komen aan in Parijs. Je zou nooit acteur zijn geworden als ...

Als mijn moeder me niet had aangemoedigd om mee te doen aan de auditie van Joachim Lafosse voor zijn film Élève libre.